Вясною 2005, пакуль ЭГУ быў паміж Менскам і Вільняй, Уладзімер Нікалаевіч Фурс дыстанцыйна чытаў "Класікаў Сацыялагічнай Тэорыі" - для тых, хто не разьбёгся пасьля закрыцьця і спрабаваў вучыцца нават тады, калі Унівэрсытэт існаваў толькі ў сеціве. Асабіста для мяне гэты дыстанцыйны курс быў сапраўднай інтэлектуальнай "отдушиной" у параўнаньні з тым, што пад назвай "сацыялогія" мне спрабавалі "ўпарыць" у БДУ.
Увосені 2005 у Вільні я прыйшоў на лекцыі для магістрантаў ЭГУ і ўпершыню пабачыў жывога Ўладзіміра Фурса.
І не паверыў.
Замест важнага і сівога дзядзькі у касьцюме і акулярах лекцыю чытаў вясёлы, малады, рухавы і стылёвы чалавек, які сыпаў прыколамі і ўсьмешкамі. Які у "курылцы" па-свойску пачаставаў ледзь знаёмага студэнта вагнём і зь легкасьцю пагадзіўся патраціць увесь свой законны перапынак, каб яшчэ раз патлумачыць яму пра "стадыю люстэрка".
Я увогуле завочна ніколі ня зваў яго Уладзімерам Нікалаевічам. Толькі каротка, па прозьвішчы. Здавалася, гэта больш чым чалавек. Гэта ўнікальны фэномэн пад назвай "Фурс". Адзіны, такіх больш ня будзе.
Рэтраспэктыўна можна сказаць, што ён быў для мяне ўвасабленьнем таго, якім мусіць быць сучасны інтэлектуал. Моцным. Разумным. Рашучым. Стылёвым. Пасьпяховым. Інтэлектуальна патрабавальным, а калі трэба - жорсткім. І, у тый жа час іранічным - да таго, што адбываецца навокал, і да свайго мейсца ў ім. Карэктным і дэмакратычным. О, як далёка - як да неба - да яго тым, хто сёньня, надзьмуваючыся ад важнасьці, размахівае сваімі кандыдацка-прафэсарскімі фэтышамі статусу, а ў душы болей за сьмерць баіцца інтэлектуальнай канкурэнцыі з боку маладзейшых..
У сакавіку мне пашчэнціла цэлых чатыры гадзіны ехаць побач з У.Н. у аўтобусе. Мы размаўлялі пра ЭГУ, пра лёс філасофіі і філосафаў, пра адукацыю. На выезде зь Вільні ён падпісаў мне сваю апошнюю кніжку, трапна, як заўжды, пажартаваўшы, што я "взял его в оборот". Пачаставаў мяне імбірнымі пасьцілкамі супраць грыпу. З таго, што ён казаў мне, я разумеў ледзь палову, усьведамляючы як мне яшчэ трэба вучыцца і вучыцца, каб размаўляць з гэтым чалавекам на адным узроўні.
Ён сышоў ля Каменнай Горкі. Як высьветлілася, для мяне гэта была апошняя інтэлектуальная бяседа з Уладзімерам Фурсам.
Ён быў адным з тых нешматлікіх людзей, якія сфармавалі мяне інтэлектуальна і прафэсійна. Ня думаў, што нехта зь іх можа сысьці так рана.